Op naar huis!

Vandaag is de laatste dag van onze bouwreis. Er wordt vandaag niet meer gebouwd, maar we bezoeken met z’n allen een lokale markt. Om er zeker van te zijn dat we veilig over deze 8 markten te kunnen lopen, liepen er 2 bewakers met ons mee. Zo waren er bijvoorbeeld een groente, medicijn en vleesmarkt. Op deze laatste markt lagen de koeienkoppen die met een bijl werden gehakt in kleinere stukken. Van de medicijn markt mochten wij geen foto’s maken, omdat het de geneeskrachtige werking er verminderd door zou worden. Na deze rondleiding mochten we ook bij de (veilige) binnenmarkt zelf onze souvenirs inslaan.

Na het bezoek aan de markt zijn we gaan eten. Laura is voor haar verjaardag door het personeel toegezongen. Na deze laatste keer dat er voor ons is gezongen, was het tijd om naar het vliegveld te gaan. De lange terugreis kan beginnen. Tijdens de nachtvlucht konden we om 12.00 uur ‘s nachts ook Gedieke feliciteren met haar verjaardag. Iedereen is moe, maar heeft wel voldaan gevoel.

Hiermee is het einde gekomen van een indrukwekkende en onvergetelijke week.

Jolanda

 

Afscheid

Donderdag avond hebben we een MVO workshop gehad. Wat een moeilijke opdracht.

We moesten ons voorstellen dat we de staf van een sugar cane company waren. Dit bedrijf had 100.000 euro te besteden in de foundation. Er waren functies te verdelen. Van directeur, marketingmanager, HR, OR, en finance. Er kon gekozen worden uit verschillende goede doelen elk met een ander budget. Er ontstonden leuke discussies en het bleek moeilijk te zijn een keuze te maken uit de diverse projecten. Een andere moeilijkheidsgraad was dat er gedacht moest worden aan de 3 P’s. (people, profit, planet). Na deze oefening werd ons duidelijkheid dat de Vebego foundation ook voor deze moeilijke keuze heeft gestaan (maar dan in het eggie). Het is jammer dat dit de laatste keer in Zuid-Afrika was maar nu wel beter te begrijpen.

De volgende ochtend was het afscheid op Kings Grant. De koffers gaan in de bus mee naar de bouwplaats. De hele staf van Kings Grant zingt voor ons een lied en danst een Zulu dans ter afscheid. Daarna volgt een Zulu handdruk en bij sommige van ons rollen de tranen over de wangen.

Op de bouwplaats aangekomen kunnen we meteen aan de slag. Het weer is ons gunstig gestemd. Het is droog. Er wordt door de dames geverfd. De heren voorzien de bouwers van dagga dagga en blokken. Ze lopen net  als hun Zuid-Afrikaanse collega’s met kruiwagens vol stenen over de bouw.

Op school is het onrustig, het is duidelijk dat er iets staat te gebeuren. Er worden meubels heen en weer gesjouwd en de  kinderen rennen van links naar rechts. Inmiddels is het ook gaan regenen en het ziet er naar uit dat het niet meer gaat stoppen. Dan maar dansen, zingen en spelen met de kinderen. Ook de bouwvakkers doen mee en er hangt een gezellige sfeer.

Na de lunch starten we met de afscheidsceremonie. Deze is indrukwekkend. We zullen proberen op te schrijven wat wij gezien, gevoeld en gehoord hebben. Maar dit is onmogelijk te beschrijven.

Wat een mooie woorden van de principal. “We may forget what your said, but we never forget the feeling you give our school, its like we are flying now.” Ook Sylvie doet een woordje en de aankopen van het ingezamelde geld worden overhandigd. Er zijn schooluniformen gekocht, nieuwe pannen, een stoof voor in de keuken, ballen, nieuwe schoenen, speelgoed etc. etc. Met het ingezamelde geld kunnen we zelfs extra werkzaamheden laten doen in het project. Zo komt er in de keuken een tegelvloer en in het klaslokaal een plafond. Mooi dat wij deze extra werkzaamheden kunnen laten uitvoeren.

Er wordt door de kinderen gedanst en gezongen, een aantal Zulu ouders in klederdracht zijn ook aanwezig. De dans die de hele week al is geoefend door de jongens is geweldig. Een aantal van ons hebben mee geoefend en kunnen deze inmiddels ook, al volgen de pasjes meestal een tel te laat. De uitvoering hiervan zullen een aantal van jullie thuis live mogen mee maken. Laura en Danielle zet hem op!

Het afscheid is nu echt gekomen. Handen worden geschud, gevolgd door innige omhelzingen. De bouwploeg van Jacob is zichtbaar ontroerd we zien het bij iedereen. Maar goed, daar gaan we dan. Het inmiddels tot modderpoel geworden pad is onze start van onze reis terug naar huis. Ver komen we niet. Na 50 meten schaart onze bus met aanhanger. Het lijkt dat de bus gaat kantelen. Iedereen uit de bus. De bouwers waar we net afscheid van hebben genomen komen direct helpen. De aanhanger wordt losgekoppeld en met veel paardenkrachten wordt deze door onze sterke kerels naar beneden gebracht. Wat een samenwerking.

Het regent nog steeds als we aankomen in Durban. Wat een verschil met Kintail en het gebied waar wij de afgelopen 5 dagen zijn geweest, ons hotel staat aan zee. Wat een mooi geluid, door het slechte weer zijn er hoge golven.

Een uur na aankomst hebben we de laatste groepssessie. Diana heeft een eigen verslag gemaakt van de week. We zitten in de serre van het hotel en horen de zee op de achtergrond. Diana vraagt ons de ogen te sluiten en neemt ons mee naar vorige week zaterdag. Het verhaal start op Schiphol en zo beleven wij de dag na dag nogmaals, wat mooi en goed om hier op deze manier bij stil te staan. We zijn allemaal ontroerd en krijgen de kans nog wat te zeggen over onze beleving van de week. Wat een voorrecht om zo’n mooie reis met zo een fantastische groep te mogen maken. Zoals de princepal van Kintail Primary School al zei; we may forget what you said, but we will never forget how you made us feel!

Laura en Kim

ENGLISH

Thursday evening we had a CSR workshop, the assignment was quite difficult.

We were supposed to be the staff of a sugar cane company. This company had an amount of 100.000 euro to spent for the foundation. The functions we had to divide were director, marketing manager, HR, OR and finance. We could chose out of different good charity with all a different budget. The discussions we had were nice discussions, it seemed to be quite difficult to make a good choice. The other difficult part was that we had to consider the 3 P’s (people, profit, planet). After this exercise it became clear to us how difficult it has to be for the Vebego Foundation to make their decision (for real). It’s a pity this was the last time the Foundation went to South Africa, but after this exercise we understand them better.

The next morning at Kings Grant we had our goodbye. The suitcases are going together with us to the building site. The whole staff of Kings Grant is singing a song for us and dance their Zulu dance as a goodbye. After this a Zulu handshake follows and tears a rolling down the cheeks of some of us.

As soon as we arrived at the building site, we start working. The weather is on our side, it’s dry. The girls are painting and the man foresee the builders with dagga dagga and bricks. They walk just like their South-African collegues with wheel barrels full of bricks.

The atmosphere at school is different than normal, it’s clear something is going on. Furniture is carried from one place to another and children are running from the left to the right. In the meantime it started raining and looks like it won’t stop at all. So the only thing to do is dance, sing and play with the children. Also the builders are joining and the atmosphere is great.

After lunch we start with the farewell ceremony. It’s very impressive. We’ll try to write down what we’ve seen, felt and heard, it’s almost impossible to describe.

The words from the principal were great “We may forget what your said, but we never forget the feeling you give our school, it’s like we are flying now”. Also  Sylvie does some words and everything we bought from the money we raised and handed over. These are school uniforms, pans, a cooker for the kitchen, balls, new shoes, toys etc. etc. With all the money we raised it’s even possible to pay for some extra jobs for this project, like tiles in the kitchen and a ceiling for the class room which is  very nice to do.

The children are dancing and singing, some Zulu parents showed up in traditional clothes. The dance they were rehearsing during the week is marvellous. Some of us were practising this dance also and know the steps although most of the time react to late. Some of you will see them showing this at home. Laura and Daniëlle go for it.

The real goodbye arrived, we shake hands followed by warm hugs. We could see the building team from Jacob is really touched, we can see at all their faces. But o.k. here we go. In the meantime the roads changed into dirt tracks, we don’t come far because after about 50 meters the bus and trailer are stuck into the mud, it almost looked like the bus would flip over. So everybody out of the bus so the trailer could become lose from the bus. With a lot of horsepower our strong guys, brought the trailer down. What a great co-operation.

On the way to Durban it won’t stop raining. What a big difference it is with Kintail and the area we were the last 5 days. Our hotel has a view at Sea. The sound is beautiful, because of the bad weather the waves are very big.

1 hour after we arrived we have a group session. Diana has made her own story from the past week. We’re sitting on the veranda of the hotel and hear the Sea at the background. Diana asked us to close our eyes and listen to her story. She starts her story with arriving at Schiphol and this way she takes us through the whole week. It’s a beautiful way to experience the last week again. It has been a privilege to join this beautiful trip with a great group of people. As the principal from Kintail Primary School said.: we may forget what you said, but we will never forget how you made us feel

Laura en Kim

Het hoog(s)te punt!

Donderdag, onze vierde dag. Wat gaat een week snel als je zoveel indrukken meekrijgt. Na een lekker ontbijt staan we om voor achten klaar om te vertrekken. Voor het eerst deze reis zit het weer niet mee, de zon schijnt ergens anders en bij ons regent het.

Een bezoek aan Dowdle School, het project van onze collega’s van de bouwreis okt 2012 staat op het programma. Halverwege de rit zien we ineens een groot vuur aan de kant van de weg. Karl legt uit dat de farmer, gecontroleerd zijn suikerriet verbrand, alvorens het te oogsten. Door dit proces trekt zoveel mogelijk suiker in de stelen, wat de opbrengst verhoogd. Tijdens een korte fotostop draait de wind, waardoor we de volle laag krijgen. Reden voor Bryan om ’s middags zijn bus te wassen.

Aangekomen bij Dowdle School krijgen we een goed  beeld hoe ons project zal zijn als het volledig afgebouwd is. Ook daar hebben onze collega’s een keuken en een schoollokaal gebouwd. Inmiddels volop in gebruik, de kindjes zongen een liedje voor ons en we mochten het resultaat bewonderen. Geeft een goed gevoel om te zien dat de faciliteiten die door Vebego zijn gebouwd, hier ook echt in gebruik zijn en de kinderen in deze omgeving de kans geven om naar school te gaan.

Na het bezoek rijden we door naar onze eigen school. De bouwvakkers zijn aan het schuilen, de regen komt inmiddels met bakken uit de hemel. Dat mag de pret niet drukken. Vol enthousiasme dansen zij hun Zulu dans, wellicht helpt dit om het weer gunstiger te stemmen.

We sluiten aan bij de lessen van de kinderen. Ongelooflijk, ons groepje vijf en zes jarige krijgt taalles. De kleintjes kennen alle klinkers en kunnen al woorden vormen en ze zelf opschrijven op het bord. De gedrevenheid om te presteren is enorm. Wanneer de juf vraagt wie het antwoord weet, gaan alle handjes in de lucht, en knippen de kinderen in hun vingers om de aandacht te trekken en te laten zien wat zij weten.

Half elf, koffietijd. De verzorging is zeer goed. Lekkere sandwiches staan klaar en iedereen nuttigt een sapje of a cup of tea/ coffee. Een ander hoogtepunt breekt aan. De dakspanten die gisteren zijn geleverd en geverfd, zijn nu geplaatst, waardoor we het hoogste punt bereiken. Een officieel momentje, we hijsen de Vebego Foundation vlag en we toasten met een blikje coke.

De rest van de ochtend ruimen we de bouwplaats op en starten de mannen met het graven van een geul om de fundering van de veranda te plaatsen. Ineens is daar bezoek. De oma van een jongetje van school wil ons heel graag ontmoeten, na de verhalen van haar kleinzoon. Volledig in klederdracht komt ze aangelopen. Poseert voor de foto’s en spreekt haar verwondering uit over het feit dat er zelfs door vrouwen wordt meegewerkt aan de bouw.

Danielle en ik spijbelen even om bij de jongste kinderen in het klaslokaal wat liedjes te zingen. Vooral het liedje “we dansen in een kringetje van jongens en meisjes” werd enthousiast meegedaan. Toen na een halfuurtje de teacher nog niet terug was hebben we de les maar even opgepakt. Aan de hand van een tekeningetje moesten de kinderen raden wat voor dier het was, om het vervolgens in letters op het bord te schrijven. Helaas is mijn tekenkunst niet al te groot, mijn varken werd niet herkent en uitgemaakt voor een kat.

De blog schrijvend realiseer ik me dat het bijna niet mogelijk is om alles wat we hebben beleefd op te schrijven. Nog een bijzonder punt voor vandaag. Van het geld wat iedereen heeft opgehaald gaan we shoppen met het verlanglijstje van de school. Wat super fijn dat we al de wensen van de principal kunnen vervullen. Met een auto vol gaan we richting Kings Grant waar we onze laatste avond gaan beleven. Wat we allemaal gekocht hebben horen jullie in de blog van morgen.

Met een fijn gevoel sluiten we wederom een zeer bijzondere dag af. De zingende kinderstemmetjes en hun vrolijke lach zal ik nooit meer vergeten.

Miranda

 

Thursday, our 4th day. A week goes by very quick when you get  so many impressions. After a nice breakfast , we’re ready just before 8, ready to leave. For the first time this trip , weather is not on our side, the sun shines somewhere else and here it’s raining.

A visit to Dowdle School, the project from our colleges who did the trip before in October 2012  is on our programme. Half way our journey we suddenly see a big fire on the side of the road. Karl is explaining that the farmer is burning the sugarcane controlled, before harvesting. By this process the sugar is going into the canes, that rises the outcome of the sugar. During the short stop for pictures the wind is turning, the reason why we got all the ashes around the bus. This was a reason for Brian to wash his bus in the afternoon.

Arriving at Dowdle school we got a good impression of how our project will be when it’s finished. Also there our colleges have built a kitchen and a classroom. At this moment everything is in use, the little children were singing a song for us and we were allowed to admire the result. The feeling is good when you see that everything we built here is in use and it’s giving the children from this neighbourhood a change to go to school.

After this visit we drive to our own school. The builders are hiding for the rain, which is coming  which is pouring down. But that’s not stopping the fun. Full enthusiasm are they dancing their Zulu Dance, maybe it helps the weather ghost to be happy.

 

We join the children’s lessons. It’s unbelievable our group 5 and 6 years old are having a lesson in English. The little ones know all vows and know all forms and know how to write them down. Their spirit to  perform is enormous. When the teacher askes who knows the answer, all hands are rising and the children snap with their fingers to attract the attention from the teacher to show that they know the answer.

Half past 10 coffee time. Service here is very good. Nice sandwiches are ready and everyone is having a juice or a cup of tea/coffee. Another highlight is coming. The roof beams who arrived yesterday and we painted are now placed. That’s how reached the highest point. This was an official moment, we raised the flag of the Vebego Foundation and toasted with a can of coke.

The rest of the morning we cleaned the building place and the man started digging with  a trench around the kitchen for the foundation off the veranda. Suddenly there’s a visitor, the grandmamma of one of the schoolchildren, she really likes to see us after the stories she heard from here grandson. She came walking dressed in traditional clothes. .She is posing for pictures and is surprised that woman are also helping to build.

 

Daniëlle and I are cheating and we join the little ones in class and sing some songs together. Especially the song “we dance in a circle with boys and girls” everyone was joining the song. After half a hour the teacher wasn’t back and we took over the lesson. We draw some pictures on the school board and the children had to guess what kind of animal it was, after this they had to write letters on the board. Regretful my drawing is not so good, my pig was not recognised and the believed it was a Cat.

Writing this blog I realised it’s almost impossible to write down everything we experienced. .And then  one special point for today.  From the money we raised we went shopping with a list of wishes from school. It was super we could  fulfil  all the wishes from the principal. With a loaded car we drive towards Kings Grand to experience our last evening. The things we have bought we will write down tomorrow in our next blog.

I stop this blog with a very nice feeling, hearing the voices of the children and see the laughs at their faces which I’ll never forget.

 

Miranda

 

 

 

Woensdag, de Italiaanse dag / Mittwoch!

Au de wekker alweer om kwart over 6… Gisteravond misschien toch niet de lounch mee af moeten sluiten.. Snel de douche in en op naar het heerlijke ontbijt want om kwart voor 8 gaat de bus alweer op weg naar de bouwplaats. Daar aangekomen beginnen we weer met het vast ochtendritueel:  in een lange rij verplaatsen we de stenen van de ene plaats naar de andere. In de keuken die we bouwen staan de steigers opgesteld dus daar kunnen we verder bouwen. Bij het klaslokaal kunnen we alleen de kozijnen verven. Dan blijkt dat er nog een heerlijke klusje op het programma staat. De grond bij het klaslokaal moet worden geëgaliseerd en dat betekent dat er een stuk grond moet worden weggehakt. De lokale bouwers laten ons zien hoe het moet en dan gaan we aan de slag. Al snel komen we er achter waarom er in dit  soort landen altijd 2 man aan het werk zijn en de rest staat te kijken.  Het is een zware klus dus moeten we regelmatig afwisselen. Gelukkig komt Sylvie al snel vragen wie er een les wil bijwonen in de klas. Iedereen wil dat natuurlijk graag en een half uurtje later gaan sommigen van ons in groepjes van drie de klassen in. Ik heb het geluk dat ik een les biologie mag bijwonen. Ik mag aansluiten in de klas met kinderen tussen de 10 en 12 jaar. Geweldig om mee te maken! De kinderen zijn erg verlegen maar na een tijdje ontdooien ze en laten ze onze hulp toe. Richo blijkt voor een kind alle antwoorden te hebben opgeschreven.  Dat was nu ook weer niet de bedoeling. De kinderen vinden  het erg interessant dat we er zijn. Na ruim een half uur is de les afgelopen en mogen de kinderen buiten gaan spelen. Voor ons weer een gelegenheid om met ze te spelen. De strandballen komen tevoorschijn en al snel staan we in groepen de ballen hoog te houden. Het is prachtig om de kinderen te zien genieten. Er is zo weinig nodig om een lach op hun gezicht te krijgen..

De lunch is wederom heerlijk. Het blijkt dat sommigen van ons ineens meer lusten dan ze denken. Gedieke eet de macaroni met tonijn alsof ze drie dagen niks gehad heeft… En maar zeggen dat ze absoluut geen vis lust..

s’Middags loopt de temperatuur weer op tot ver boven de 30… meer dan wat verven van de dakspanten voor de keuken gebeurt er dan ook niet. Rond half 4 is het tijd om te vertrekken. We gaan een historische treinrit  maken vanuit Ixopo.  In een ouderwetse stoomtrein gaan we hortend en stotend op weg. De vonken vliegen er letterlijk vanaf: we rijden een telefoondraad kapot en bosbrand kan in de kiem gesmoord worden. Gelukkig is er genoeg gekoelde drank aanwezig. De treinrit is bijzonder en vooral ook bijzonder gezellig. De pizza’s in het restaurant zijn echt heerlijk.

De dag is weer voorbijgevlogen en alweer hebben we een aantal fantastische hoogtepunten kunnen toevoegen aan een nu al indrukwekkende reis.

Het is een voorrecht te mogen deelnemen aan deze reis. Een prachtig land, mooie dankbare mensen, prachtige kinderen,  een heel gezellige groep en veel indrukwekkende momenten die ik nooit ga vergeten.

Jörg

 

Mittwoch

Es ist wieder ein neuer Tag angebrochen und wie immer begannen wir den Tag mit einem ausgewogenen Frühstück und lauter motivierten `Handwerker`! Doch war heute den Hobby-Handwerker eindeutig die Strapazen der Tage zuvor anzusehen. Die Temperaturen waren wieder sehr hoch angesagt und dies war für alle eine Herausforderung.

In der Schule angekommen wurden wir wie immer professionell von den Bauprofis Vorort instruiert und (fast) alle bekamen einen ihren Fähigkeiten enstprechenden Job zugewiesen. Heute wurden neben vielen anderen Tätigkeiten auch die Dachbalken geliefert und diese mussten mit einem Schutz angestrichen werden.

Das grosse Highlight war wie die Tage zuvor, das Spielen mit den Kinder während ihrer Pause. Manchmal hat man das Gefühl, dass der Enthusiasmus noch um ein vielfaches steigt, wenn es um die Kinder mit ihren leuchtenden und unschuldigen Augen geht. Die Kinder waren heute viel zugänglicher und wurden auch ihrerseits aktiv mit uns in Kontakt zu treten. Dies war für alle Beteiligten ein schönes wie auch befriedigendes Gefühl .

Heute verliessen wir die Baustelle bereits ein bisschen früher, da Diana und Silvie ein tolles Event organisierten. Wir durften mit einem historischen und dampfbetriebenen Zug eine wunderschöne Strecke abfahren, wobei die Lokomotive schon in einem sehr ehrwürdigen Zustand war und mehrere Anläufe benötigte um den Aufstieg zu meistern. Wieder im Bahnhof angekommen wurden wir dann super verköstigt mit super Pizza`s aus dem Steinofen.

Solche Tage werden immer in Erinnerung bleiben und motiviert für neue Taten.

Aus dem Bauteam grüsst Euch ganz herzlich

Michael

 

Dinsdag; waarom moeilijk doen als het makkelijk kan :)/Tuesday; why make it harder than it is :)

Vandaag om 6.50 uur ging de wekker. Mijn kamergenoot, Jos, sprong meteen uit bed en zei dat hij zich fit voelde. Ik (Jos) moet bekennen dat ik bij het uit bed stappen pijn heb gevoeld aan spieren waarvan ik het bestaan niet wist. Dit zullen de naweeën zijn van een eerste dag hard werken in de volle zon. Maar, met de tweede dag op het bouwproject in het vooruitzicht was de spierpijn niet verdwenen maar wel vergeten. Na een heerlijk ontbijt op Kings Grant vertrokken we om ca. 8.00 uur naar de bouwplaats. Toen we daar een half uur later arriveerden, werden we zeer warm ontvangen door onze Afrikaanse collega-bouwvakkers. Ze verheugden zich zichtbaar op onze komst en dat gaf een zeer fijn en welkom gevoel. Het ijs is duidelijk gebroken. Ze zoeken toenadering, geven aanwijzingen (o.a. Dagga Dagga) en houden ons al voor de gek. Dat is goed! We zijn zeer snel van start gegaan, hebben eerst 300 stenen van A naar B gebracht, twee teams geformeerd  en deze verdeeld over team Leslokaal en  team Keuken. Ik ben erg onder de indruk van de voortgang en de sfeer. En het mooiste moment moest nog komen. Dit was het geven van de cadeautjes aan de kinderen. Ze waren zeer blij met ballonnen, frisbees, springtouwen etc. Ik heb zelden zoveel blijdschap gezien. Het is zo ongelofelijk fijn om samen met hun te spelen en hun supermooie lach op hun gezichtjes te zien. Daarna zijn we weer hard van start gegaan, hebben we de heerlijke lunch genuttigd en toen was het voor een heel aantal van ons over en uit. Zichtbaar gesloopt door de 40 graden in de zon, fysieke arbeid en de emotionele momenten. Gelukkig, en zeker dankzij onze Afrikaanse bouwvakkers, hebben we wel veel voortgang geboekt en liggen we vol op schema. Aan het einde van de dag zijn we op familiebezoek geweest bij gezinnen nabij de school in Kwazulu Natal. Weer die emoties. Wat een primitieve leefwijzen, wat een armoede en dan kijk je in die prachtige ogen die toch geluk uitstralen. Daar kunnen we iets van leren.

 

Na de lunch kregen we bezoek van een oude bekende; Peter. Hij is de initiatiefnemer van ons eerste project in Zuid-Afrika, Mziki. Samen met hem, Diana, Danielle, Jos en Gavin van African Exposure zijn we terug gegaan naar Miziki om het project te observeren. Ik (Jos) ben in de auto gestapt met Peter. Een zeer bijzondere rit, waarin Peter over zijn frustraties vertelt. De overheid is haar afspraken niet nagekomen en de municipality (gemeenschap) is meer bezig met hun eigen problemen. De inwoners zijn in hun ogen van ondergeschikt belang. Vanaf een hoog punt hadden we een goed uitzicht op het project. Alle 385 huizen waren gebouwd, en volgens Peter waren de huizen die Vebego gebouwd heeft het meest luxe en van de beste kwaliteit. Het uitzicht is adembenemend. We bekijken het project van twee kanten en daarna bekijken we het project vanaf de “farm” . We hebben geen spijt dat we dit project gekozen hebben in 2006, maar helaas stoppen de mensen geen energie meer in het project en in hun eigen ontwikkeling. Het is zelfs zo dat de huizen vernield worden en de wegen niet meer onderhouden. De fabriek is nog steeds een skelet, hoewel er een school en een bakstenen-fabriek gepland waren. Emotionele momenten in een fantastisch land met geweldige uitzichten, verkracht door corruptie en eigen belangen. Zonde! Maar we moeten niet vergeten dat we ook 5 scholen hebben gebouwd, waarvan Kintail de laatste is. We hebben voor ruim 1.0000 jonge mensen kansen gecreëerd om zichzelf te ontwikkelen. Vandaag realiseerde ik me weer dat onze aanwezigheid wel degelijk nog steeds een verschil maakt, hoewel kleinschalig, voor deze individuen.

Luc en Jos

(ENGLISH)

Today, at 6.50 AM the alarm clock rang. My roommate, Jos, jumped out of bed and he tells me he was feels totally fit. I have to admit that while getting out of bed I felt muscles I didn’t know that they exist.  These are the consequences of the first day of hard work in the full sun. However, with the second day on the building site waiting for us, the muscle pains did not disappear, but they are forgotten. After having a great breakfast at Kings Grant we left at 8.00 AM for the building site. After half an hour we arrived and received a very warm welcome form the builders. They were apparently looking forward to our presence and that gave us a very good feeling. It’s clear that the ice is broken.  They approach us, give assignments (Dagga Dagga) and are making fun of us.  Which is good?  We made a great start: moved 300 bricks from A to B, split the teams and assigned them to team Classroom and team Kitchen. I am very impressed by the progress and the atmosphere. And the best was still to come, which was giving presents to the children. They were very excited getting the balloons, frisbees, jump ropes, etc. I have never seen so much happiness. It brings so much joy to play with these children and to look at their beautiful smiles. After that, we started working hard again, enjoyed a great lunch and after that the light went out for nearly all of us. Clearly we were hit by the 40 degrees in the sun, physical work and emotional moments. Thanks to our African builders we made a lot of progress and are performing according plan. At the end of the day we visited families near school in Kwazulu Natal. Another emotional moment. They live in a primitive way. Such poverty. But when you look in their beautiful eyes, you still see happiness. We can learn from them.

 

After lunch an old friend visits us: Peter. He is the initiator of our first project in South Africa, Mziki. Together with him, Diana, Danielle, Jos and Gavin (from African Exposure) we went back to Mziki to observe the project. I (Jos) got in the car with Peter. An extraordinary ride, on which Peter tells me about his frustrations. The government did not commit to their promises, the municipality is more  concerned with internal affairs . The inhabitants are not important in their point of view. From the hill we had a good view of the project. All 385 houses have been built, but according to Peter, the houses build by Vebego are the most luxurious and are of the best quality. The view is phenomenal . We are looking at the project from two sites and afterwards we looked at the project from the farm. We don’t regret that we chose this project in 2006, but unfortunately the people do not put energy in it. They don’t take care of their own development.  It is even worse, houses are being destroyed and the roads are not being maintained. The workshop is still a skeleton, although they planned a school and a brick plant. Emotional moments in a fantastic country with beautiful views, frustrated by corruption and individuals’ own interests. It is a shame and very sad! But, let’s not forget we also build five schools of which Kintail School is the last one. We offered more than 1.000 young people a chance to develop themselves. Today, again,  I realised our presence makes a difference, on a small scale, for individuals.

Luc and Jos

One day, two stories!

Blog 1 (NL)

Vandaag de eerste officiële bouwdag gehad. Gisterenavond zijn de meesten, in tegenstelling tot Dubai, op tijd naar bed gegaan. Vanmorgen dus een frisse groep. Ontbijt om 0645 uur en tegen 0800 uur een klein busritje naar de bouwlocatie: de Kintail Primary School. De fundering was gelegd en dus konden we gelijk beginnen met het mooie werk: opbouwen. Mooi werk, maar wel erg zwaar. De tropische temperatuur en het werk wat de meeste van ons, lees allen, niet dagelijks doen maakt dat het al snel zwaar werd. Maar de kennismaking met de kinderen en ook het bouwteam maken dan alles goed. Ik ben persoonlijk erg onder de indruk geraakt van de vrolijk- en tevredenheid van de mensen hier. Jonge kinderen, de jongste is 5, lopen soms 2 uur om naar school te mogen. Geen wanklank, allen meer blij dat ze er mogen zijn, en erg blij met de hulp van de Vebego Foundation. Net als de meeste collega’s last van kleine (spier)pijntjes, maar wetende wat je hier dadelijk gaat achterlaten maakt alles goed. Nu al een ongelooflijke ervaring, en we mogen nog de hele week. Zelfs het missen van de competitiewedstrijd van mijn team afgelopen zondag is niet meer belangrijk. De mensen die mij goed kennen weten dat het dan bijzonder voor mij is.

Kees de Rooij

Blog 2 (NL)

Eindelijk was het dan zover, vanmorgen mochten we beginnen aan “ons” bouwproject. Alleen de weg naar de bouwplaats is al een bijzondere ervaring. De natuur is overweldigend evenals de mensen. Aangekomen op de bouwplaats werden we warm verwelkomd door de kinderen en onze collega-bouwers. Na het voorzien van de shirtjes aan de plaatselijke bouwers was het Vebego foundation bouwersteam compleet, en konden we beginnen. Na een korte uitleg kwam de ”trein” op gang om de stenen zo dicht mogelijk bij de bouwplek te krijgen. Mooi is dan te zien, dat we met zijn allen een mening hebben,  hoe dit nu het best kan gebeuren. Maar uiteindelijk kwam de “stoom” trein op gang. Na een korte uitleg “hoe maken we Dagga (cement)” kon het metselen beginnen.

Rond de klok van 10.00 uur was het tijd voor de eerste bak koffie. We waren er aan toe…..

Project Build, the Principal en de bouwers waren hier ook bij aanwezig. Het werd een emotioneel moment, met name omdat we hier voor de laatste keer zijn en omdat de Vebego foundation zoveel heeft betekend voor Zuid Afrika.

Uiteindelijk is er na de eerste werkdag veel werk verzet, en dat met temperaturen van boven de 30 graden. Na een evaluatieronde was het tijd voor een overheerlijk diner op Kings Grant.

Vanavond vroeg naar bed, want morgen moeten we weer vroeg op J.

Richo te Kaat.

Blog 1 (ENGLISH)

Today we experienced our first day of building. Instead of going late to bed like some of us did in Dubai , yesterday most of us went to bed on time. So this morning the group was fresh and ready to start. We had breakfast at 6.45 am and at 8.00 am we made a small trip by bus to the building site: Kintail Primary School. The ground floor was already made so we could immediately start with the nice work: building up the school and the kitchen. Nice work, but pretty heavy. The high temperatures combined with the unusual work for the most of us, made it pretty heavy. The first meeting with the children and also with the construction team made it much more easy.  Personally I was very impressed by the hospitality and the happiness of the people here. The young kids, the youngest was only 5 years old,  have to walk 2 hours to get to school. Nevertheless you don’t hear them complain, they are happy to be there and they are very grateful with for the help of the Vebego Foundation.  Like most of the colleagues I suffer from muscle pain, but the good work we will leave behind, make things much easier. Already it is an amazing experience and we still have a whole week coming up. Even having to miss out on Sundays match is not important anymore. All people who really know me, know how special that is for me.

Kees de Rooij

Blog 2 (ENGLISH)

Finally it was time, today we could start with our building project. Already the road to the building site was a special experience. Nature was overwhelming, the same goes for the people. When we arrived at the building site we received a warm welcome from the kids and our fellow builders. After giving Vebego-shirts to the African builders,  the building team was complete and we could start to build. After a short briefing we started to move the bricks closer to the building. It was nice to experience that all of us had their own opinion how it could be done best. But finally the train started moving. After a short briefing on “how to make Dagga (cement)” we could start building.

About 10 o’clock it was time for a cup of coffee. We needed it! Project Build, the Principal and the builders also joined us on our coffee break. It was an emotional moment, more over because it will be the last time here for Vebego.  Vebego Foundation meant so much for South Africa.

In the end a lot of work has been done on the first day with temperatures above 30 degrees. After a short evaluation of the day it was time for a delicious diner at Kings Grant.

Tonight we will go to bed early, because we have to get up early tomorrow morning. J

Richo te Kaat

Een eerste bericht van het bouwteam Zuid-Afrika / First message from South Africa

Zaterdag 12.30 uur, de ontmoeting op Schiphol. De roodgekleurde groep verzamelt zich. Het avontuur gaat beginnen. Om 15.30 uur vangt onze reis aan, met het grootste vliegtuig van de Vloot. De verzorging is prima, de kennismaking verloopt soepel en alle minuten die overblijven worden besteed aan het scherm in de stoel. Volop entertainment, films, spelletjes en informatie wisselen elkaar af. Na ruim zes uur landen we op onze tussenstop, Dubai. Een korte nacht vangt aan, na een drankje in de bar, op naar een uur of vier slaap.

Klokslag zeven ontmoeten we elkaar in de lobby. Iedereen is aanwezig behalve Klaas. Klaas ligt nog in bed en is er niet uit te branden. Na twee keer vragen geeft Kees het ook op. “Hij blijft maar in bed”. Diana ramt uiteindelijk op de deur…. Hè hè… daar komt Klaas dan eindelijk. Een gezamenlijk ontbijt volgt en de groep is nu compleet. Michael uit Zwitserland is met de nachtvlucht aangekomen en heeft zich bij de groep gevoegd.

Om 10.25 gaat het tweede deel van de reis beginnen. Eerst brengen we nog wat tijd door op het vliegveld. Heel veel verschillende nationaliteiten. Weer heel anders dan Schiphol. We vliegen van Dubai naar Durban, Zuid Afrika. Dan moeten we nog 2,5 uur in de bus. De busreis is wel even wat….. veel kapotte auto’s langs de weg, wat bermbrandjes en veel lopende mensen op de straat. De busrit vol hobbels zorgt ervoor dat Miranda en Gedieke bijna moeten spugen. Rond 21.00 uur zijn we eindelijk in het hotel, op de prachtige locatie Kings Grant. Er klinken enthousiaste reacties. Iedereen kent elkaar ondertussen van naam en het begint al een gezellig groepje te worden.

Morgen kennis maken met de kinderen en begeleiders van de Primary Kintail School.

Miranda en Daniëlle

 

First message from South Africa

A first message from the building trip to South Africa, Saturday, 12.30 hours, meeting point Schiphol. De red collored group gathers together, the adventure is about to begin and the group members begin to know each other. The journey commences at 15.30 hours, with the biggest airplane of the fleet. The facilities on board where fantastic and everybody looks at his personal screen before him/her. Tons of information, films, games flip before our eyes. Before we know it, the six hours flight are over and we land in Dubai. A short night ahead, after a drink in the bar, of about 4 hours sleep.

At 07.00 sharp the group meets again in de lobby of the hotel. Everybody is there but Klaas. Klaas is still in the bed. Kees gave up trying getting him out of the bed. Diana finally kicks the door which finally gets him up. After completion of the group we go for a group breakfast. Michael from Switzerland arrived with the night flight and has joined the group.

At 10.25 hours the second part of the trip commences. But first we have a little time at the airport. There are so many cultures. It is different from Schiphol Amsterdam. We fligh from Dubai to Durban, South Africa, a flight of 8 hours. After that we still have a 2,5 hours busride to go. We see lots of broken cars, little shoulder fires and lots of people on the sides of the streets. The bumpy bus trip, makes Miranda and Gedieke almost throw up. At about 21 hours we arrive at the hotel. Everybody is excited about the location Kings Grant. By now everybody starts knowing each other a bit. We know each other by name and it starts getting a fun bunch. Tomorrow we meet the children and teachers at the school.

Miranda and Daniëlle

Wij zijn er klaar voor!/Ready to go!

Wij zijn er klaar voor!

Eindelijk is het bijna zo ver! Het aftellen is begonnen!! Wij maken ons klaar voor de laatste reis naar Zuid-Afrika zaterdag, 13 april 2013.

De volgende mensen gaan aan de Kintail Primary School bouwen aan een klaslokaal en een keuken. Dit zijn onze bouwreizigers:

-      Gedieke Vermeulen – CSG

-      Luc Brouwers – Fagro

-      Jolanda Blom – Fortron

-      Richo te Kaat – Hacron

-      Kees de Rooij - Hago

-      Jörg van Gils – Hago Rail Service

-      Ophélie Depoortere – Makkie

-      Daniëlle Klinkenberg - Proper

-      Kim Hendriks – Sherpa

-      Klaas Bosman – Westerveld

-      Jos Trienekens -Vebego

-      Henk Nulkes – Vebego Airport Services

-      Michael Nussbaum – Vebego CH

-      Miranda Schouten - Vierstroom Hulp Thuis

-      Laura Verhoeven – WML Facilitair

-      Brigitte de Langen – Yask AI

Sylvie Franken en Diana Kockelkoren zullen de reis vanuit Vebego begeleiden.

Houd onze ervaringen via deze blog in de gaten en steek onze bouwreizigers een hart onder de riem door af en toe een berichtje te plaatsen!

Ready to go!!

Finally! The countdown has started! We are getting ready for our last trip to South Africa on 13 April 2013.

The following people are going to build a class room and a kitchen at the Kintail Primary School:

-      Gedieke Vermeulen – CSG

-      Luc Brouwers – Fagro

-      Jolanda Blom – Fortron

-      Richo te Kaat – Hacron

-      Kees de Rooij – Hago

-      Jörg van Gils – Hago Rail Service

-      Ophélie Depoortere – Makkie

-      Daniëlle Klinkenberg – Proper

-      Kim Hendriks – Sherpa

-      Klaas Bosman – Westerveld

-      Jos Trienekens -Vebego

-      Henk Nulkes – Vebego Airport Services

-      Michael Nussbaum – Vebego CH

-      Miranda Schouten – Vierstroom Hulp Thuis

-      Laura Verhoeven – WML Facilitair

-      Brigitte de Langen – Yask AI

Sylvie Franken and Diana Kockelkoren will be the supervisors during the trip.

Keep yourself posted on our experiences. Our builders will enjoy it to read a message from you in the guestbook!